RE-GENERATIE PROJECT

ALS DEEL VAN HET ‘BRAIN TRIPPERS’ TRAJECT

Uitvoering door Adriaan Van Duüren - Storms

Coaching door Suzanne

Is de manier waarop we ons groen onderhouden duurzaam? Wat gebeurt er als je een stuk grond laat verwilderen? Op een uniek stuk grasland doen we de test. Geen strak gemaaid gras meer, maar bloemen die zelf hun weg vinden. Insecten die terugkeren. Niet allemaal, niet meteen — maar genoeg om opgemerkt te worden. Adriaan leidt ons op weg naar de re-generatie !

Wat gebeurt er als we ophouden met maaien?

Op deze plek in het park naast de IJzermonding hebben we 300m² waar we een klein experiment zijn begonnen. In plaats van dit stuk zoals gewoonlijk drie keer per jaar kort te maaien, laten we het grotendeels met rust. Elke maand meten we wat er verandert: welke planten er groeien, hoeveel insecten er langskomen, en hoe de bodem erbij ligt. Dat vergelijken we telkens met een naburig stukje dat wél gewoon gemaaid blijft, zodat we een eerlijk beeld krijgen van wat er echt gebeurt.

Waarom? Kort gemaaid gras oogt netjes, maar is voor de natuur bijna een woestijn: planten krijgen nooit de kans om te bloeien of zaad te zetten, en insecten vinden er geen voedsel of schuilplaats. Door net iets minder te maaien, geven we die kringloop terug een kans. Ten voordelen van bijen, vlinders en de bodem zelf.

Onze eerste meting: het verschil is nu al zichtbaar

Op 7 juli 2026 namen we onze nulmeting: de allereerste, vóór er nog iets kon evolueren. We vergeleken twee stukken naast elkaar, het pas gemaaide stuk en het stuk op de niet gemaaide heuvel.

Het gemaaide perceel was op dat moment 5 cm hoog, kurkdroog, met 30% kale bodem. We telden er precies 3 insecten en 3 soorten planten: gras, klaver en paardenbloem — en geen enkele daarvan kon nog bloeien, want alles was net kort afgeschoren.

Het ongemaaide perceel, amper enkele meters verderop, vertelde een ander verhaal: 20 cm hoog, merkbaar minder uitgedroogd, en met 18 verschillende plantensoorten. Klaproos en brandnetel tot witte en rode klaver, boterbloem en paardenbloem, waarvan 30% in bloei stond. In een telling van vijf minuten stilstaan noteerden we op dat stukje maar liefst 46 bestuivers: bijen, hommels, vlinders en zweefvliegen die op zoek waren naar voedsel.

Onze notities van die dag vatten het mooi samen: "groot kleurverschil (groen-geel), veel meer insecten aan het niet gemaaid perceel" en "de bodem voelt er merkbaar minder uitgedroogd aan."

Dat is het verschil tussen "netjes maaien" en "ruimte geven", zichtbaar na amper één meting.

Meer dan een grasperkje

Dit gaat over meer dan 300m² gras. De natuur is geen decor naast onze samenleving. Ze is de grond waarop die samenleving letterlijk gebouwd is. Ons voedsel, ons water, de lucht die we inademen, een stabiel klimaat. Het steunt allemaal op systemen die we niet zelf gemaakt hebben, en die we van generatie op generatie hebben doorgekregen. Bestuivers zoals bijen en vlinders liggen aan de basis van een groot deel van wat we eten. Wat we vandaag laten verdwijnen, geven we niet meer door aan wie na ons komt.

Eén stukje park zal de wereld niet redden. Maar het is groot genoeg om te laten zien wat er kan groeien. Letterlijk en figuurlijk. Wanneer we de natuur wat meer ruimte geven. En om ons eraan te herinneren dat we die ruimte niet zomaar krijgen: we erven ze, en we geven ze door.

Wat je hieronder vindt

Elke maand keren we terug naar dezelfde twee plekken, met dezelfde vaste meetpunten en dezelfde methode: foto's vanuit een vast punt, een telling van plantensoorten, een bestuiverstelling van vijf minuten, en een vergelijking met het gemaaide referentiestuk. Zo bouwen we maand na maand een eerlijk, controleerbaar beeld op van wat minder maaien werkelijk oplevert.